druppels

Het is crisis, en het is herfst. De bladeren vallen, de Mexicaanse griep vreet zich een weg door onze weerstand, en veroordeelde pedofielen drukken de snor. Marco Borsato gaat met zijn bedrijfje de bietenbrug op, en in de tweede kamer wordt de begroting door de gehaktmolen getrokken. Het zal Heleen van Rooijen allemaal een worst wezen. Die heeft, alsof er niks aan de hand is, gewoon een nieuw kutboek geschreven. Ik ben de titel vergeten, maar er zal wel weer een boel in geneukt worden, op hele ondeugende plaatsen. Dat is het maffe van schrijvers als Heleen en Kluun. Die denken dat wij graag lezen over hoe zij zich met hun zwetende 40-pluslijven bovenop willekeurig jong neukvlees hijsen, ondertussen mijmerend over ingewikkelde dingen als vrijheid en de dood. Mensen met teveel huid, die weer eens een nietsvermoedend jong blaadje te grazen nemen in een bibliotheekcabine, terwijl ze eigenlijk getrouwd zijn en kanker hebben. Of pleinvrees. Of een verleden van seksueel misbruik. Deze schrijvers hebben nog gelijk ook, want Heleen is vanuit het niets op 1 gekomen.  Ook Kluun en Suzan Smit hebben over verkoopcijfers geen klagen. Nu schrijft laatstgenoemde niet bijzonder vaak over seks, maar dit compenseert ze dan weer door gewoon een nogal vervelende vrouw te zijn.

Binnenkort komt de nieuwe Dan Brown uit. Het zal mij benieuwen in wat voor mallotig eeuwenoud complot Robert Langdon deze keer weer stomtoevallig verzeild raakt. Geneukt wordt er waarschijnlijk niet, maar daar hebben de personages ook helemaal geen tijd voor, dankzij al dat gehannes met schilderijen, puzzels, geheime deuren, vrienden met een dubbele agenda en cliffhangers aan het eind van ieder hoofdstuk. Gelukkig blijkt het aan het begin van de volgende passage steevast mee te vallen. Dat scheelt dan weer.

 

Nederland leest graag kutboeken. Dat is heel normaal. Nederland luistert namelijk ook het liefst naar kutmuziek. Niks nieuws. Het is een soort gouden regel dat in iedere kunststroming de wansmaak overheerst. De mainstream dicteert, en soms zit daar ineens per ongeluk iets goeds bij. Daar staan we dan niet te lang bij stil, want voor je het weet krijg je nog hoop.

Als muzikant, schrijver of acteur weet je dit natuurlijk, en doe je er al dan niet je voordeel mee. Neem bijvoorbeeld Nicholas Cage. Tien jaar geleden stopte de beste man met acteren, en sindsdien draaft hij een paar keer per jaar met zijn huilerige hondenkop tussen kogelregens en explosies door. In wat voor stakkerige plotje hij nou weer verzeild is geraakt interesseert hem geen biet. Aliens? Prima. Gedaanteverwisseling? Ook best. Met een gezicht als een druipkaars meesmuilt hij wat zinnetjes van een lettergreep of drie, en hop, daar is de volgende knokscène alweer. Ondertussen stromen de flappen binnen, en hoeft Nic zich over crises geen zorgen te maken. Nic zou dertig keer de Entertainment Group van Borsato kunnen overnemen, als hij zin had om ervoor z’n bed uit te komen. Kijk. Daar hoef je bij de gemiddelde integere kunstenaar niet voor aan te kloppen. Die komt ook zijn bed niet uit, maar dat heeft niks met teveel geld te maken.

 

Het is Crisis, en het is herfst. Genoeg redenen om bang en een beetje verdrietig te zijn. Er is namelijk van alles niet zoals we dachten dat het zou zijn, en om ons heen wordt dat verval nog visueel geïllustreerd ook. Daar krijg je hoofdpijn van. En mistflarden in je hoofd. Over die flarden zou je best een mooi gedicht kunnen schrijven. Of een boek. Of een mistroostig liedje. Maar ja, geen hond die het horen wil. Geen mens die naar de druppels op de ruit kijkt en denkt: laat ik m’n humeur eens lekker de genadeklap geven met een uitzichtloos gedicht. Of een lied over pijn. Pijn en spijt.

Nee, feest willen we! Er moet gestampt, geschreeuwd, geknuffeld, nee, geneukt! We poetsen de druppels weg met de columns van Kluun, de raadsels van Dan en de werkseks van Heleen! We dansen de nacht in en drinken de ochtend weg met Fristi! En als het misgaat is Nic er om de brand te blussen.

Zo simpel kan het zijn. Moet het zijn. Geen lastige vragen. Geen stille wateren. Laat staan diepe gronden. We willen zoet en lawaaierig. We willen naakt en dom. Want het is crisis. En het is herfst.

 

 

Comments

[Geplaatst door: Rinske]

Leuk om te zien hoe allerlei eerder op Facebook te berde gebrachte spitsvondigheden culmineren in dit hoogtepunt!:) Alleen die titel doet me aan Katja Schuurmans denken.

Heb je morgen trouwens zin om op mijn feestje te komen? 20.00 in de Bastaard. Michiel komt en sleept als het goed is Sjoerd en Tieske mee. Verder mogelijk bezoek van Kevin, Dagomar en/of Joost. Als je komt krijg je Eva van Pelts gezelschap in de trein er gratis bij. Laat maar weten!

x Rinske

[Geplaatst door:]

Meestal vind ik dat ik dingen veel beter kan zeggen. De vraag of dat werkelijk ook zo is, doet er nu niet toe. Maar dit. Dit had ik zelfs niet beter kunnen zeggen.
R.